Iedereen heeft wel eens een paar screenshots nodig, toch? Windows zelf biedt middels wijlen de printscreentoets een paar mogelijkheden: printscreen om het volledige scherm op te nemen en alt-printscreen om een afbeelding van het huidige venster te maken, maar daar stopt het dan ook bij. Sommige programma’s bieden wat meer oplossingen -Irfanview, bijvoorbeeld- maar wat mij betreft kan geen tippen aan het gebruiksgemak van Jing. Wat is er dan zo speciaal aan? Wel, laat uw bretellen wat vieren en ga eens op uw gemak gaan zitten.

Bovenaan je scherm installeert Jing een soort metablob met drie kleinere metablobs -zelf zeggen ze er zon tegen, maar dat vind ik er wat over. Akkoord, ‘t is geel en het is inderdaad ook rond, maar zon? Soit. De eerste kleine metablob, die aan de linkerkant stelt je in staat screenshots en zowaar ook screencasts te nemen -niet enkel afbeeldingen dus, maar ook filmpjes (in Flash). Metablob 2 tovert je klembord te voorschijn; metablob 3 dient voor de instellingen.

Goed, terug naar metablob 1: screenshots & screencasts maken. Het principe daarbij is heel eenvoudig: vanaf het moment dat je de linkermetablob hebt aangeklikt kun je met de muisknop enkel een rechthoek selecteren; dit wordt uiteraard het frame van de afbeelding of film. Vervolgens klik je links onderaan de rechthoek of je een filmpje dan wel een afbeelding wil. In het eerste geval wordt er afgeteld en kan je demonstratie beginnen; neem je enkel een afbeelding, dan … eh… tja, dan wordt er niet afgeteld, omdat je afbeelding simpelweg meteen genomen wordt.

In een tweede fase kun je een en ander wat bewerken -deze vlieger gaat voorlopig enkel op voor afbeeldingen, niet voor opgenomen flashfilms. De opgenomen afbeelding kun je heel snel en gemakkelijk van pijlen en kadertjes voorzien zodat je duidelijk ergens de klemtoon op kunt leggen. Je hebt de mogelijkheid om pijlen, tekst en kaders te tekenen; met de twee resterende knoppen dienen om kleuren te selecteren of iets te markeren.

Mij lijkt het tekstgereedschap in wezen wel ok, al is het resultaat dikwijls relatief groot en opvallend aanwezig; dat komt vooral omdat je de dikte van de rand van het tekstvak niet kunt bepalen. Hopelijk komen hier in de toekomst een paar bijkomende instellingen bij. Dat gezegd zijnde weet ik niet of ik zo vaak tekst zou gebruiken, ook al was het eleganter vormgegeven. Screenshots hebben vaak een ondersteunende rol, en dienen niet alle info in zich te hebben. Soms is gewoon ergens een klein accent al voldoende. Als ik bij mezelf na ga, dan merk ik dat ik vooral de kaders en pijlen vaak gebruik.

Als je eenmaal klaar bent met je afbeelding -geloof me, het duurt geen vijf seconden- dan kun je die delen. Onder delen verstaat Techsmith -inderdaad, de mannen en madammen van het veelgeprezen Camtasia- eigenlijk niets anders dan opslaan. Dat kan gebeuren op verschillende locaties: op je eigen harde schijf, op een ftp-account, op je flickr-account, of zowaar op de servers van Techsmith zelf. Waarom zou je gebruik maken van die Techsmith servers? Wel, stel dat je in een of ander messengergesprek een softwareprobleem wordt voorgeschoteld. Het antwoord op het probleem kennen is één zaak; het goed en helder kunnen uitleggen is iets anders. Vaak is het veel duidelijker als je snel even kunt voortonen hoe het probleem opgelost dient te worden. Ook de flashfilmpjes op de site www.handleidingen.ugent.be werken volgens hetzelfde principe. Wel, in plaats van omslachtig het antwoord zo goed mogelijk proberen uit te tikken kunt u vanaf nu ook snel zelf een demootje of screenshot opnemen en dat op de Techsmithserver zetten. De url die u meteen krijgt plakt u in het messengergesprek; uw gesprekspartner kan meteen live uw filmpje bekijken. Redelijk indrukwekkend -de opslagplaats kost u overigens helemaal niets!

Ik ben zelf dermate enthousiast erover dat het mij bijna een no-brainer lijkt, al wil ik niet blind zijn voor de tekortkomingen die er nog zijn: een blur-tooltje zit er bijv. niet in, en dat kan soms wel handig zijn. Bij een screenshot van je mailbox bijv. wil je niet dat iedereen zomaar kan zien van wie je allemaal mails hebt gekregen, laat staan lezen wat er toevallig op de afbeelding verschijnt. Het ware ook handig mocht in de toekomst de rechthoek bijgestaan worden door een cirkel; ik hoef geen sterren of exotische spiralen of zo, maar een cirkeltje is toch ook vrij gemakkelijk om een zone te markeren.

Sleuren kun je doen vanop www.jingproject.com -meteen doen. Nu.

De opzet achter Photie doet wat denken aan Minerva: het moet in de eerste plaats simpel zijn, en in de tweede plaats ook. D’r zijn dermate weinig toeters en bellen bij Photie dat het zowat de Logan onder de photo sharing websites is -het is zelfs bijna een beetje beledigend, maar who cares? Unlimited storage…

Het moet gezegd, ben je op zoek naar geavanceerde mogelijkheden, zoals interactie met andere social networks, of uploaden vanop je gsm, dan ben je hier een paar straten verkeerd en kijk je best uit naar Flickr, Smugmug, ImageShack en consoorten. Bij Photie zijn er twee handelingen: uploaden en taggen, helemaal zoals moeder Natuur het ongetwijfeld wil. De site is wel nog in beta, dus het is nog een beetje afwachten… wat mij betreft mogen ze er alles mee doen, als ze aan die unlimited maar niet raken. Wil cyberspace even grenzeloos zijn als de stars up above, dan is unlimited … ehm, ben mijn zinseinde kwijt. Cercle wint net van Lokeren, en dan ben ik heel even van de wereld.

Scribd lijkt een geweldig hulpmiddel voor zowel leerkrachten als leerlingen -binnen een mum van tijd heb je immers een worddocument online gezet en gedeeld. Je hoeft je er zelfs niet voor aan te melden. Scribd ondersteunt een aantal verschillende formaten, gaande van pdf, eps, doc, xls, ppt, rtf, txt, de OpenOffice formaten, en nog een paar andere. Jammer genoeg zitten de nieuwe Office 2007 formaten nog niet in het lijstje, al zal daar vermoedelijk snel verandering in komen. Na het uploaden van een document zet Scribd het om naar een iPaper formaat zodat het kan worden bekeken in een webbrowser of ingebed in uw website of blog. U kunt uw bezoekers de mogelijkheid bieden om uw document te bekijken, of te downloaden in verschillende formaten (pdf, doc, en txt). Het document kan naar keuze ofwel in de player bekeken worden, of full screen. Geregistreerde gebruikers kunnen verder ook nog wat statistieken raadplegen oiver het document in kwestie, zoals hoeveel mensen ze lezen en vanaf welke locaties.

Net als de YouTube video speler maakt de iPaper-viewer gebruik van Adobe’s Flash-technologie. Oorspronkelijk gebruikte Scribd FlashPaper, ontwikkeld door het ter ziele gegane Macromedia. Na de overname van Macromedia door Adobe in 2006 werd de FlashPaper aan de kant geschoven. Scribd besloot toen om zijn eigen iPaper uit de grond te stampen. Het grote voordeel is dat je geen bijkomende software nodig hebt om een document te bekijken: een Worddocument, bijvoorbeeld, bekijkt je immers in de browser -handig. Dat bekijken gaat trouwens vrij snel, want de iPlayer is een tamelijk pluimgewicht (100 Kb, ongeveer 1/1000ste van Adobes Acrobat Reader). Zonder dat het al te spectaculair is, doet Scribd heel mooi wat het belooft te doen. Wilt u en masse documenten delen met anderen -voor een congres of zo- dan lijkt het zeker de moeite waard om dit eens uit te proberen. WordPress staat het momenteel nog niet toe om Scribd-bestanden te integreren in deze blog, maar hier vind je een voorbeeld op Scribd zelf.

Het zal je misschien verbazen, maar Flock is al een paar jaar on the block en blijkbaar heeft het nog steeds niet de grote massa weten te overtuigen. Reden genoeg om de troeven eventjes in het licht te zetten. Dacht ik zo.

Het klinkt misschien eigenaardig, maar in Flock, gebaseerd op Firefox, is het centrale browserscherm niet langer de dominante toegangspoort tot de Internetervaring. De browser is gezwind meegesprongen op trein 2.0 en houdt dus volop rekening met de bonte mogelijkheden die webservice sites met zich meebrengen -ik denk daarbij onder andere aan newsreaders, maar ook sociale zoek- en tagging sites zoals del.icio.us, My Web 2,0, en Digg. In de werkbalk biedt Flock bijna alles wat je nodig hebt om vlot RSS-feeds te lezen, links aan je del.icio.us-account toe te voegen, en dergelijke meer. Het werkt nog niet allemaal vlekkeloos, en het is wat wennen aan de nieuwe mogelijkheden die geboden worden, maar als u een doorgewinterde blogger bent, of een social communitybeest, dan zal het u ongetwijfeld heel wat tijd uitsparen. Social bookmarking sites, zoals het alombekende del.icio.us, worden in Flock netjes geïntegreerd. Zo hoef je niet langer naar je eigen account op del.icio.us surfen om een bladwijzer in te voegen. Het volstaat immers om eenmaal op de respectievelijke dienst in te loggen. Heb je dat gedaan, dan kun je via het stericoon in de werkbalk websites aan je del.icio.us-account toevoegen -héél snel en redelijk gemakkelijk. Maar gelukkig is er nog heel wat meer mogelijk.

Centraal in het concept van Flock lijkt me de sidebar -juist, het paneeltje waar u in IE de geschiedenis van de browser kunt openen, u weet wel, dat paneel dat nooit openstaat omdat het te veel real estate opslurpt van uw scherm Wel, ik moet bekennen dat ik het in Flock nog niet heb afgesloten -daar is het ook veel te waardevol voor. Daar fungeert het gewoon als container voor allerhande informatie. Bijvoorbeeld, heb je accounts op Facebook, Flickr, Twitter en andere YouTubes, dan heb je ongetwijfeld een netwerk van virtuele familie en vrienden -klik je in Flock op de knop “People”, dan zie je in het zijpaneel meteen of ze al dan niet online zijn. Alles meteen in één oogopslag -vreselijk geestig toch?

Klik je op de knop “Feeds”, dan worden meteen alle feeds getoond waarop je je geabonneerd hebt. Bevind je je op een webpagina met RSS- of Atomfeeds, dan wordt je niet enkel via een oranje icoon in de werkbalk de mogelijkheid geboden om de feeds te previewen, je kunt je ook razendsnel intekenen op de feeds die je interesseren. Die kun je overigens naar hartelust organiseren in collections zodat je in één ruk kunt wisselen tussen de NYTimes en Dilbert, om maar iets te zeggen. Wow. Het sprekend gemak waarmee dit in Flock gebeurt lijkt de eerste schep aarde op oude RSS-kisten als Outlook en Co.

Voor de bloggers onder ons staat er natuurlijk ook wat lekkers in de ijskast. Flock beschikt over een hele batterij mogelijkheden om rechtstreeks te bloggen naar de meest gebruikte blogs -lees Blogger, Typepad, WordPress, Movable Type, MSN Spaces en dergelijke meer. Zelf heb ik het met Blogger en WordPress geprobeerd, en daar viel eigenlijk niets op aan te merken -net zoals bij del.icio.us dien je wél één keer manueel in te loggen op je blog. Eén klein puntje van kritiek is dat het gebruik van labels en tags niet zonder meer wordt doorgegeven. Stel dat je via Flock een blogbericht schrijft met het label ICT en dat vervolgens post naar je WordPressblog, dan verschijnt bij het bericht “labelled ICT” -het label ICT wordt met andere woorden niet omgezet naar een tag, en dat is misschien wel een beetje jammer als je het ons vraagt. Maar om die bittere pil door te jassen zijn er wat compensaties -selecteer je bijv. wat tekst op een webpagina en plaats je die op het Web Clipboard (yep, eveneens datzelfde zijpaneel als altijd) dan kun je daar meteen op “Blog” klikken om een blogbericht te openen -binnen Flock voor alle duidelijkheid- dat volautomatisch meteen geformatteerd is, met als kers op de taart de gemarkeerde tekst zowaar weergegeven als citaat, nice & neat in blockquote. Dat Web Clipboard kan trouwens ook zonder problemen afbeeldingen bevatten. Tss, as if…

Een laatste feature die Flock onderscheidt van andere browsers is de Mediabar: een horizontale bar die naargelang foto’s uit uw Flickr- of Photobucket-albums kan weergeven, of videostreams uit Youtube. Het leuke is: wat u ook aan het bekijken bent, u kunt het slepen en laten vallen in uw blog, en dat maakt het zonder meer zéér gemakkelijk in het gebruik. Toegegeven, als je geen blog hebt, dan is dit amper een verleiding. Maar je kunt bijvoorbeeld wél je eigen Youtube-favorieten netjes naast elkaar zien, of die van je vriendjes, en dat is toch ook wel best aardig. Straffer nog, met één klik kun je switchen tussen iemands youtubefilmpjes en diens facebookfoto’s om maar een willekeurig voorbeeld te geven.

Of het ook een goede browser, daar ben voor het gemak maar van uitgegaan. Firefox onder de kap, weet je wel En ik heb het eigenlijk ook helemaal nog niet gehad over de integratie met webmaildiensten zoals gmail en Yahoo. Ach, hoe kort een mensenleven…